Wat een casemanager bij een arbodienst eigenlijk doet

·

Wat een casemanager bij een arbodienst eigenlijk doet

Veel werkgevers en werknemers weten niet precies wie ze aan de lijn hebben als de arbodienst belt. De term “casemanager” klinkt zakelijk, maar wat houdt die functie nu concreet in? In de dagelijkse praktijk van verzuimbegeleiding is de casemanager de spil tussen werkgever, werknemer en bedrijfsarts. Die positie brengt verantwoordelijkheden mee die verder gaan dan het bijhouden van een dossier.

De rol van de casemanager in het verzuimproces

De casemanager is verantwoordelijk voor de procesregie bij langdurig verzuim. Dat klinkt formeel, en dat is het ook. De Wet verbetering poortwachter schrijft voor dat werkgever en werknemer samen actief moeten werken aan re-integratie. De casemanager bewaakt of dat proces volgens de wettelijke termijnen verloopt en of de juiste stappen op het juiste moment worden gezet.

In de eerste zes weken van ziekte speelt de casemanager een beperktere rol: de werkgever is dan primair verantwoordelijk voor de ziekmelding en het eerste contact. Vanaf week zes neemt de betrokkenheid toe. De probleemanalyse van de bedrijfsarts moet uiterlijk in week acht gereed zijn. Op basis van die analyse stelt de werkgever, samen met de werknemer, een plan van aanpak op. De casemanager controleert of dit document aanwezig is, of het inhoudelijk aansluit op de probleemanalyse en of beide partijen het hebben ondertekend.

Dat klinkt als administratie, maar in de praktijk loopt het regelmatig anders. Werkgevers leveren het plan van aanpak te laat aan, of het document bevat geen concrete re-integratiedoelen. Werknemers reageren niet op uitnodigingen voor het spreekuur. De casemanager signaleert deze knelpunten en geeft aan wat de consequenties kunnen zijn als termijnen worden overschreden. Dat is geen dreigement, maar informatieverstrekking: bij de WIA-aanvraag beoordeelt het uitvoeringsorgaan het re-integratiedossier, en tekortkomingen kunnen leiden tot een loonsanctie voor de werkgever.

Samenwerking met de bedrijfsarts en andere disciplines

De casemanager is geen arts en geeft geen medisch oordeel. Dat onderscheid is essentieel, en het is ook een van de punten waarop weerstand ontstaat. Werkgevers willen soms weten waarom iemand ziek is. Werknemers vragen zich af wat er precies wordt doorgegeven. De casemanager heeft in beide gevallen dezelfde boodschap: medische informatie blijft bij de bedrijfsarts.

Wat de casemanager wel ontvangt, is de functionele informatie die nodig is voor re-integratie. De bedrijfsarts geeft aan wat iemand wel of niet kan doen in termen van belastbaarheid, niet in termen van diagnose. De casemanager werkt met die functionele informatie om samen met werkgever en werknemer te kijken welke stappen haalbaar zijn. Dat kan gaan om aanpassing van werktijden, tijdelijk ander werk of een traject via een arbeidsdeskundige.

Een arbeidsdeskundig onderzoek wordt ingeschakeld wanneer duidelijk is dat iemand niet kan terugkeren in de eigen functie. De arbeidsdeskundige analyseert de functie-eisen, de belastbaarheid van de werknemer en de mogelijkheden binnen of buiten het bedrijf. Het rapport dat hieruit voortkomt, vormt een onderbouwing voor de vervolgstappen in het re-integratietraject. De casemanager bewaakt ook hier de tijdlijn: bij dreigend langdurig verzuim moet uiterlijk in week 52 een eerstejaars evaluatie hebben plaatsgevonden, en in week 88 een eindevaluatie als re-integratie nog niet is afgerond.

De samenwerking met de bedrijfsarts verloopt niet altijd vanzelfsprekend. Spreekuurcapaciteit is beperkt, wachttijden kunnen oplopen en de communicatie tussen arts en casemanager moet zorgvuldig worden georganiseerd. In grotere arbodiensten zijn er protocollen voor overdracht van informatie, maar de praktijk vraagt om voortdurende afstemming. De casemanager is in die zin ook een verbindingsfunctionaris, die ervoor zorgt dat informatie op het juiste moment bij de juiste persoon terechtkomt, zonder de privacygrenzen te overschrijden.

Privacy, dossiervorming en wat er wél en niet mag

Privacy is een onderwerp dat in de arbopraktijk voortdurend terugkomt. Werkgevers hebben recht op informatie die nodig is om re-integratie te organiseren, maar die informatie heeft grenzen. De verwerking van gezondheidsgegevens valt onder bijzondere persoonsgegevens in de zin van de privacywetgeving. Dat betekent dat er een wettelijke grondslag moet zijn voor elke verwerking, en dat de gegevens niet verder mogen worden gebruikt dan waarvoor ze zijn verzameld.

In de praktijk betekent dit dat de casemanager in het dossier vastlegt welke processtappen zijn gezet, welke afspraken zijn gemaakt en welke documenten aanwezig zijn. Medische gegevens staan in het dossier van de bedrijfsarts, niet in het re-integratiedossier van de werkgever. De probleemanalyse en het plan van aanpak bevatten functionele informatie, geen diagnoses. De casemanager legt dit uit aan werkgevers die meer willen weten over de aard van de klachten, en aan werknemers die zich zorgen maken over wat hun leidinggevende te horen krijgt.

Ziekmeldingen zelf zijn ook een punt van aandacht. Een werkgever mag vragen of iemand ziek is en wanneer hij of zij verwacht terug te keren. Meer dan dat mag niet worden gevraagd bij de ziekmelding. De werknemer is niet verplicht de aard van de klachten te delen met de werkgever. Die grens wordt in de praktijk regelmatig overschreden, soms onbewust, soms omdat leidinggevenden denken dat ze die informatie nodig hebben om te kunnen plannen. De casemanager kan hier een corrigerende rol in spelen door werkgevers te informeren over wat wel en niet is toegestaan.

Dossiervorming heeft ook een bewaarplicht. Het re-integratiedossier moet beschikbaar zijn voor de WIA-aanvraag, die plaatsvindt na 104 weken ziekte. Na afloop van het verzuim gelden bewaartermijnen die afhankelijk zijn van het type document. De casemanager is er niet verantwoordelijk voor dat werkgevers hun administratie op orde hebben, maar kan wel adviseren over wat minimaal aanwezig moet zijn in een goed opgebouwd dossier.

Wie als casemanager bij een arbodienst werkt, beweegt zich dagelijks in het spanningsveld tussen wettelijke verplichtingen, menselijke weerstanden en organisatorische realiteit. Het werk vraagt om kennis van wet- en regelgeving, maar ook om het vermogen om die kennis op een heldere manier over te brengen aan mensen die er niet dagelijks mee werken. De Wet verbetering poortwachter is geen papieren werkelijkheid: elke termijn die wordt gemist, elke stap die wordt overgeslagen, heeft gevolgen voor de mensen om wie het gaat. Dat bewustzijn is wat de functie inhoud geeft, ook op de dagen dat het dossier niet wil meestemmen.

Meer om te lezen